How to see the world

I am not going to teach you how… No one is going to do that, however there are means by which you can learn more on how to see the world and what’s happening around you.
The book “How to see the world” by Nicholas Mirzoeff looks like a short manual or guide that contains some basic information, you absolutely need to know but at the same time the definitions, notions are fully explained with details, examples, situations, history circumstances and events.

Continue reading How to see the world


Education oh oh oh

I don’t know if you have already seen the movie, but anyway I hope I am not spoiling all the fun. Oh man, it was fun. Absolutely hilarious and somehow extreme. I mean the situations (the fun parts) were a bit over the board… maybe that’s what made it unbelievably hilarious.

I love this scene!


1. This is not a real review. It’s a general brief of the plot so it’s easier for me to pass on the crucial topic I want to discuss.

  1. There is a lot of swearing and cursing in the movie. I don’t mind, but maybe little kids watching it… hhmmm I wouldn’t be that sure about that. I mean, I used to watch movies when I was little and no movie discrimination was involved in the process. Nothing wrong happened to me, except my dirty mind, the swearing (I can swear in lots of different foreign languages and I am very eager to learn some more.  Proud of my parents and how they raised me! It might sound sarcastic, but it’s not. I mean it. Ok, enough rambling and moving on!)

Continue reading Education oh oh oh


Saying NO

I don’t mean it literally, but I think you get my hint 😉

I am one of those people who needs to keep herself busy, almost all the time. I have my day job, which consists in two different job titles, therefore two different jobs, although inside the same company. (I posted about my promotion a couple of days ago. If you want to know what happened, you can read here. It’s quite interesting, promise 😉 ).
Anyway as I was saying, I have my day job. I have my blog, the one you are currently reading. I have my personal Instagram profile which is mostly oriented to clothing (you can peek if you like @chris.messy yep please do, in case you like what you see, press follow :D)… I am still working on it, meaning that it requires its time, attention and energy. I have the gym and meeting friends, spending quality time with my beloved and family. There’s also a very important commitment, which is the membership in an Albanian political organization, LIBRA. This post however is not about LIBRA, that will be for another time, a dedicated post that is.

This post is about making some choices, despite the immediate urge to say YES, because you want to do tons of things, you should also learn to say NO.

Continue reading Saying NO



So today I feel like talking about incentives… Yeah…

You see the picture, of this book I am reading… Well, I am not reading it yet, but I plan to. I have read the other 2, “Think like a Freak” and “Freakonomics” written by the same authors, Steven D. Levitt and Stephen J.Dubner. I think, I messed up the reading order but who cares. Brilliant, amazing, mind-blowing books and very inspiring.

Continue reading SuperFreaks


It’s Sarcasm Time

It’s been almost a month that I have been given a promotion, kind of. Let me explain besides the current position I have been given another one, meaning I have 2 different jobs, inside the  same company… which is good right? It’s about growing professionally! Yay! My company trusts me, my skills, my abilities. My boss thinks I am so awesome that I deserve to grow, because I am so fucking good at my job… right? Which is great, right?

And it is. It should be. Since the world we live in, the world I live in has no unicorns… the only unicorns I have seen so far, are the ones stuck inside a weird lipstick… but besides that… nope no unicorns, no sun flowers, no happy chirping birds around.

Since I got the “promotion” or better said some more responsibilities added, I guess I deserved a salary raise… I guess so, no?

NAH!… NAH!NAH!NAH! WRONG Kristina, WRONG! What the hell were you thinking? Of course you will be taken for granted… again… Your boss keeps gossiping with other fellow colleagues that the task was being assigned to you as a result of cutting costs. Instead of paying someone else to do it, let’s just get 2 in 1. Who’s the idiot we can use? Oh, right, Kristina. Sooooooooo convenient.

Anyway, I asked for the raise! Which obviously looked like the most reasonable thing to do. Because, it makes sense to me. Because that’s what I want and I think I have worked really hard for it. The new assignment is a living proof of it. That means that I have earned it. 

However, I got the most unreasonable answer I could possibly dream of…

“You get to do both tasks during your usual service hours…”

Mmmm, yeah why? It’s not my fault that most of the times I get to do everything during my service hours… because I AM SO FUCKING GOOD AT WHAT I DO!

“You have a small team, compared to other colleagues but you still get paid the same… so you are not getting a raise…”

What? Why are you saying me this? What? I am confused. I don’t get it… Please be it that I am just dumb and I don’t get it. I really want to be dumb! It can’t be!

“However we will evaluate based on seniorship  regarding the raise. We shall let you know…”

Oh will you? Why do I smell buuuuuuullshiiiiiiiiiit 1000000000 miles away?
Well, life goes on. It could have gone much worse. How would it sound, as for instance: “How much do you get paid? Ah, we think it’s too much… you basically are not doing anything all day long, are you? Whaaaat, do I see blood in your veins? Haven’t we squeezed it all yet? Oh bloody hell, we need to see into that… absolutely unacceptable… you are wasting our oxygen. Stop breathing. You don’t deserve it…”

So, there is still hope. I am still alive and fueled enough to write. I will let you know what happens next.

xoxo #TheSarcastic”Angel”IsBack

Love yall!


Evening Beauty Routine

Yves Rocher Hydra Vegetal line: (left) mask cream, (right) eye cream, (below) hydrating 24H cream

This post is about my  so-called evening beauty routine. I stress, these steps and products work perfect for me but someone else may find other actions/products (also from other brands) more suitable. It makes perfect sense. Personally I have been using Yves Rocher products for almost a year and a half and I find my skin flawless, moisturized plus very smooth. My choice is the Hydra Végétal line, as it is the right one for my skin type, normal to combined. The main feature of the line is that it moisturizes my skin without making it too shiny or oily. The products contain particles that capture moisture in order to naturally pamper your skin cells.
So besides the golden rule, getting rid of your make up before going to bed, there is a whole after process to it, but essentially yeah you would need to start from that.

First of all if I have been wearing make up during the day, cleaning starts with pouring water on my face, not too cold, not too hot, as water temperature is key. Then I start washing it with soap. This way I can instantly take off most of the make up.

Continue reading Evening Beauty Routine


“Big Girls Don’t Cry” Review


As promised a few weeks ago, finally here my Fay Weldon’s review of “Big girls don’t cry”. i tried to be very careful, providing basic information and opinion, making it “spoiler free”. I have already mentioned it, I know, but I will do that again. I read the book in Albanian, published By Pegi Publishing House, one of the best here in Albania.

And with that said, I hope you enjoy it! 🙂

First of all, know that it’s very straight forward and maybe someone would think of it as bold and brazen. That’s part of this book’s personality, this is how the characters truly are. Most of them are uncensored, because they show their true colors and are not afraid of not faking a facade to show to the rest. Well considering the time, breaking the boundaries, work hard, play hard, party hard and money looked easy but it wasn’t, it has never been, we just keep comparing easier eras to more difficult ones. That’s one of the biggest illusions of our reality.

Continue reading “Big Girls Don’t Cry” Review


Pushteti Blendi Fevziu- Review

Ky ishte një nga bestsellerat e këtij viti, ose për të qenë më të saktë, i dyti libër më i shitur te Panairi i Librit 2016. Bukur shumë!

Im atë ishte shumë kurioz të dinte për çfarë bëhej fjalë. E bleu, e lexoi dhe komenti i vetëm ishte “Ppffff!”.

E lexova. Do ishte shumë pak, thjesht të thoja që nuk më pëlqeu. Pëlqimi ose jo, hyn te shijet personale të gjithsecilit prej nesh dha varet nga shumë faktorë. Të jemi të qartë, jam një lexuese si gjithë të tjerët dhe kur gjej një libër që ia vlen barra qeranë, jam e gatshme ta promovoj duke e rekomanduar te të tjerë lexues. Miqtë e mi më të ngushtë janë dëshmitarë të kësaj, por në këtë rast nuk mundem, me gjithë dëshirën e mirë.

Jo, nuk është sepse dua të hedh baltë mbi një vepër letrare, por letrare nuk është.  “Sot gjithçka ështe letërsi.”shkruan Z. Ҫili, por kjo nuk ka lidhje me letërsinë dhe as me esenë. Kjo është hajde të fantazoj dhe vetëm prej famës që kam, prej reklamës, të pres që të vlerësohet.

Ka gabime trashanike: 1. Gramatikore 2. Drejtshkrimore 3. Sintaksore. Ky fakt ishte cituar edhe në një artikull të gazetës “Telegraf”.

  1. Gramatikore? Gjenden plot fjali pa kuptim. Si mund të ndërtosh një fjali vetëm me pjesë të nënrenditur? Si mund të vazhdosh më pas këtë mendim sërish me një fjali që konsiston në pjesë të nënrenditur? Ku janë pjesët kryesore? Qëllimi i një pjese të nënrenditur është, të plotësojë kuptimin e pjesës kryesore dhe ta pasurojë me informacion, përndryshe nuk ka arsye të ekzistojë dhe vetëm nuk mund të qëndrojë.

Do flasim për lakim emrash? Apo trajtën e shquar dhe të pashquar? Po trajtat e shkurtra?

2.Drejtshkrimore? Ka gabime në drejtshkrimin e fjalëve, në apostrofin që mungon, viza në mes të fjalëve si madje-madje etj.

  1. Sintaksore? Sheh presje të përdorura vend e pa vend. Nuk ka hapësirë midis shenjave të pikësimit. Nuk ka ndarje dhe dallim të ligjëratës së drejtë nga ligjërata e zhdrejtë.

Vërehet një varfëri e theksuar në leksik, derisa më bënte përshtypje frekuenca me të cilën ndeshesha me frazat: thellë-thellë, herë-herë, madje-madje ose kur hasja të njëjtat fjalë në distancë prej dy ose  tre rrjeshtash, si “magjepse” (unë mesa di shkruhet magjepsëse, por…) etj.

Nuk jemi të gjithë gjuhëtarë apo ekspertë të gjuhës shqipe edhe pse bëhet fjalë për gjuhën amtare por nga kjo analizë e cekët e imja merreni me mend se sa gjëra të tjera mund të haste dikush që këtë e ka profesion.  Më vjen shumë keq, sepse ishin “detaje” që fare lehtë mund të ishin evituar. Prandaj ekzistojnë profesionet e ndryshme dhe profesionistët. Këtu duhej syri  i mprehtë  i një redaktori.  Fundja po flasim për një libër që jam e bindur pa dalë akoma, ishte i destinuar të ishte i suksesshëm, kështu që Z.Fevziu, Z. Ҫili mund t’ia lejonin vetes një shpenzim të tillë.  Sidomos nëse do kishte një lexueshmëri kaq të gjerë, duhej edhe pak përgjegjshmëri për çfarë po nxjerr në treg kur ke vënë tellallin nga të gjitha anët. Në kohërat që po jetojmë,  përçudnimi i  gjuhës shqipe është normalitet. Është kaq e vështirë të shohësh shkrime pa gabime, rrjedhimisht një libër i këtij kalibri, siç edhe pretendohet  të jetë nuk duhej  të binte në këtë “kurth”. E turpshme!

Sigurisht që do kisha preferuar të merresha menjëherë me komentimin e përmbajtjes, siç do lexoni më poshtë, por nuk mund të mos ndalesha në ngërçin gjuhësor që ma ndërlikoi leximin në tërësi.

Trajtimi i fenomenit të pushtetit është tejet sipërfaqësor, pavarësisht se Z. Fevziu qartazi përpiqet të ketë një qasje elastike duke ndërthurur momentet e së tashmes me të kaluarën e personazhit. E dimë që loja e pushtetit është e rrezikshme dhe tinëzare. E dimë që pushteti të tjetërson, sepse duhen këllqe të forta dhe asnjë fibër plasteline në organizëm, përndryshe je i marrë fund.

Një i dehur gjithmonë pandeh se është esëll, qiqër madje.

Deformimi nga pushteti është i ngadaltë dhe gati i padukshëm. Madje edhe ata që kemi përreth e kanë shumë të vështirë të kuptojnë se ç’po ndodh deri në çastin që është tejet vonë. Deri në çastin kur na ndizet papritmas një llambushkë dhe ndërgjegjësohemi, por gjithmonë në lidhje me të tjerët, kurrsesi në lidhje me veten tonë.

Dua të them që edhe nga vetë eksperienca e Z. Fevziu, që ka parë aq shumë burra të pushtetshëm duhet ta ketë nuhatur sesi infekton dhe pushton pushteti.

Magjia? Makthet? Fundi i tij? Nuk pashë asgjë magjike në libër. Ishin thjesht përshkrime me ngjyra, të mbetura në tentativë. Ngjitja, suksesi në karrierë, postet, pasuritë, privilegjet? Gjatë gjithë librit përsëriteshin po të njëjtët emra, shoqëruar me ndonjë mbiemër të rastit që bënte më shumë bujë gazetareske sesa artistike.

Vrasjet,vendimet gjakatare, përjashtimet, eliminimet? Një tjetër renditje që përsëritet.

Makthet? Sulltani e dënoi me akuzën e tradhtisë. Kaq. Melodi e dëgjuar.

Fundi? Kur të vjen fundi, si i thonë kësaj pune, kujton fillimin. Kujton se si vjen nga një origjinë disi modeste dhe adhurimin për gjyshin, kujton ambiciet e mëdha për të studiuar dhe për t’u bërë dikush, si arrin të martohet me një vajzë të një dere të mirë, si pastaj mohon atë dhe fëmijët për pushtet, si fiton ca më shumë, si martohet me një nga konkubinat e haremit të sulltanit, si fëmijët e tij me këtë të fundit rezultojnë të jenë një zhgënjim total…

Ndoshta dikush do më thoshte (me të drejtë): “Po pse ç’prisje? Fundja këto lloj historish kanë të gjitha pak a shumë, të njëjtët emërues të përbashkët.”.

Përgjigjja ime do ishte: “Po pikërisht! Një shkrimtar materializon fantazinë e tij, duke krijuar një realitet. Ky realitet përputhet me atë ku jetojmë ose mund të jetë ekstremisht jo real, por në fund fare shkrimtari mban përgjegjësi për emocionet që ndjell dhe mendimet që provokon. Diçka e tillë nuk është e mundur vetëm me një makro sekuencë veprimesh, sidomos nëse në thelb të gjithë kësaj zgjedh të vendosësh një bishë kaq të ndërlikuar, që quhet pushtet.”

xoxo #kristinakoti


My Brilliant Friend

As already promised, this is my review of the book “My brilliant friend”. The original one in Italian is “L’amica geniale” written by Elena Ferrante.  While in Albanian you find it with the title“Mikesha gjeniale”.
Who has had the chance to see my post on Instagram/Facebook yesterday, is already aware of my  fascination.

I am not really sure of my accuracy on this review since I read it in Albanian. The translation is of a very good quality, though. It flows naturally, it looks so organic, so flawless making the reading such a good and enjoyable experience. Plus it’s more convenient as it costs less.  The publishing  house is Pegi, which also happens to be one of the most professional, rigorous publishing houses in Albania. (My personal opinion)

This review is from a plain reader’s point of view (that would be me, yeeeeaaah)and I repeat again, it was an amazing read. I know that it has been reviewed from experts, literature critics and important celebrities/media, also making it a bestseller, but this is not the point really. As there are lots of best sellers that suck (at least to me), but this one is really good and it had me hooked up from the start.

First, I need to tell you something. I had quite lost the sense of reading a novel, since the past year I have been more focused on psychology/social or even economics books which involved matter of fact realities, experiments, studies, statistics… you get the drill. Continue reading My Brilliant Friend


Why “Bitches” get it their own way



Have you heard of these books: “Why Men Love Bitches?” or “Why Men Marry Bitches?”? Have you read any of them?

Ok, I’ve read the first and I found it really interesting. It’s a fun and useful guide, comparing the Nice Girl with the Bitch one. The HUGE message, I squeezed out of it?  Be a “Bitch”!

First, what does it even mean? In the book context, means: (ta ta ta) being a strong, independent, intelligent, self-confident woman. It means to stick to your own values and principles, not to trade-off your dignity for mere volatile and superficial attention (affection). It means knowing your self-worth and that you have all the rights in the world to be respected, treasured, loved and cherished. And the very first one who needs to realize this, is, YOU!

Continue reading Why “Bitches” get it their own way


in little things of being